AΝΑΜΝΗΣΕΙΣ - ΠΡΟΚΟΛΙΑΝΤΑ 2017-2019(βίντεο)

Με αφορμή ένα μήνυμα που μας έστειλε ο συγχωριανός μας Γιάννης Μηνούδης για την συνάντηση φίλων που με πολύ λαχτάρα πραγματοποιούσαν κάθε χρόνο λίγο πριν τα Κόλιαντα και που οι ίδιοι τα αποκαλούσαν "ΠΡΟΚΟΛΙΑΝΤΑ", ας θυμηθούμε τις όμορφες στιγμές που περνούσαν τραγουδώντας και χορεύοντας που φέτος λόγω των συνθηκών όλα είναι τόσο διαφορετικά!

Παρακάτω το κείμενο που μας έστειλε ο  Γιάννης Μηνούδης

Προκόλιαντα

Έχει από καιρό μυρίσει Χριστούγεννα! Οι ημέρες, η μια μετά την άλλη μετατοπίζονται στο εγγύς παρελθόν. Το φέτος δεν είναι σαν το πέρσι. Όχι χρονικά, γιατί αυτό είναι μια  πραγματικότητα. Εθιμοτυπικά όμως, ο χρόνος που περνάει και μας οδηγεί όλο και πιο κοντά στα Χριστούγεννα είναι τυλιγμένος μέσα στο γκρίζο του. Δεν αφήνει περιθώρια στη σκέψη να απλωθεί, να θυμηθεί, να

νοσταλγήσει. Υπάρχει φραγμός στην επιθυμία ‘’να ανταμώσουμε’’ όπως πέρσι!. Υπάρχει φόβος να βγούμε να χορέψουμε να μη ‘’μολυνθούμε’’ ή να ‘’μολύνουμε’’.Και ακόμη περισσότερο υπάρχει φόβος να μπούμε σε ένα τούνελ συσκοτισμένο .

Και στο αμυδρό φέγγος του τούνελ θα αρχίσει ίσως μια αντίστροφη πορεία για τη ζωή μας. Μη μας μείνει όμως ‘’κουσούρι’’ και μας αρέσει η απομάκρυνση από τα παλιά. Μη επιτρέψουμε να ξεχνιούνται  γιορτές, επέτειοι, γλέντια και πανηγύρια; Μη αποπροσανατολιστούμε από  την πολιτιστική μας κληρονομιά; Πρώτοι εμείς, που είμαστε κάποιας ηλικίας θα σας το θυμίσουμε! Γιατί χωρίς τα παλιά, δεν υπάρχουν τα τώρα, και χωρίς τα τώρα δεν θα υπάρξουν τα μετέπειτα. ΠΡΟΚΟΛΙΑΝΤΑ φέτος με τους ‘’συνήθεις’’γνωστούς δεν έγιναν.

Οι ‘’συνήθεις’’ γνωστοί, παρέμειναν ταμπουρωμένοι στα σπίτια τους. Ακολουθούν τις οδηγίες προφύλαξης. Απέμεινε να θυμηθούμε το πέρσι, εκεί στον Λένο. Το πρόπερσι στο κοινοτικό ουζερί.Τα περασμένα πριν από χρόνια εκεί. Με αρκετούς από εμάς τους παλιούς, μαζί με τους παλιότερους. Μαζεμένοι εκεί από πολλά σημεία  του ορίζοντα εντός και εκτός συνόρων. Ο μπάρμπα Δήμος πάντα μαζί μας. Η φυσούνα του ιστορικού ΠΙΕΡ ΜΑΡΙΑ ακορντεόν του, πίεζε τον αέρα και τον έστελνε σε συγκεκριμένες  ‘’ζαμπούνες’’. Που ήξεραν καλά τον ανατολικορωμυλιωτικο σκοπό.

Εκεί ο καλλιτέχνης ο «μπάρμπα Δήμος», μετουσίωνε τον ήχο με την χρονική ετοιμότητα και την λεπτή τεχνική επαφή με τα δάχτυλά του στα πλήκτρα του γέρικου ακορντεόν, την μελωδία που η παρέα επιθυμούσε να ακούσει.

Οι μελωδίες πάντα της δίκης μας παράδοσης. Της ξενιτιάς, του έρωτα, της ανδρείας, της απόγνωσης, της κατάρας, της καταστροφής. Μα προ παντός της χαράς, που η λαλιά του Μπάρμπα Δήμου και το γύρισμα του του τόνου των ήχων του ακορντεόν δεν σε αφήνουν ήσυχο να κάτσεις στην  καρέκλα σου. Μέσα σου μια δύναμη σε σπρώχνει και σου λέει πως είναι ντροπή αν δεν σηκωθείς. ‘’Σήκω ιάνιμ μπαλκανιωτη’’ και μονομιάς ο ένας τραβάει τον άλλον στην ανοιχτωσιά του χώρου και στρώνουν τον χορό. Ο Χάρης πρώτος, με πολλά τσαλίμια στο ‘’τσεστο’’ και ακολουθούν οι πρώτοι μετά τον πρώτο. Και εκεί κάπου στο τέλος εμείς οι υπόλοιποι, μερακλήδες αλλά αδέξιοι, αμάθευτοι. ΠΡΟΚΟΛΙΑΝΤΑ δεν έγιναν, αλά ούτε ΚΟΛΙΑΝΤΑ θα γίνουν.Ας θυμόμαστε, ας ονειρευόμαστε, ας ελπίζουμε, ας αγωνιούμε, ας αγαπούμε, Το γκρίζο σκέπασμα  στον ουρανό μας θα περάσει, όπως η μπόρα Και πάλι «εμείς» ή «οι άλλοι» θα ανταμώνουμε θα τραγουδούμε θα χορεύουμε και θα γιορτάζουμε  Χριστούγεννα στον αιώνα τον άπαντα. 

Υγεία και καλά Χριστούγεννα.