Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2019

ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ "ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ"...AΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΠΟΥ ΔΙΕΠΡΕΨΑΝ!

Είναι γεγονός πως πολλοί διάσημοι άνθρωποι που διέπρεψαν στις τέχνες, στα γράμματα και στις επιστήμες ήταν άτομα με αναπηρίες. Κάποιοι έπασχαν από προβλήματα όρασης, ακοής, είχαν δυσλεξία, μαθησιακές ή κινητικές δυσκολίες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι παρακάτω προσωπικότητες όπως: Όμηρος, Μπετόβεν, Άλμπερτ Αϊνστάιν, Λεονάρντο Ντα Βίντσι, Στήβεν Χώγκιν, Βίνσεντ Βαν Γκογκ και Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.



Μεγαλύτερος επικός ποιητής του κόσμου ο  Όμηρος .

Η παράδοση τον θέλει τυφλό. Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια ήταν τα έπη που διασώθηκαν μέχρι και σήμερα. Παραμένει όμως άγνωστο το πότε ακριβώς έζησε. Εικάζεται πως θα έζησε μεταξύ του 7ου και 8ου αιώνα Π.Χ. Αβέβαιη είναι και η πατρίδα του, γιατί τον διεκδικούν πολλές πόλεις. Παρόλα αυτά όμως η θέληση να συνεχίσει τη ζωή του έστω και τυφλός τον έκανε να πιστεύει πως τίποτα δεν είναι αδύνατο.




Μια άλλη σημαντική μορφή της κλασσικής μουσικής ήταν και ο κουφός Γερμανός μουσικός συνθέτης Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν. Γεννήθηκε το 1770 στη Βόννη της Γερμανίας. Αναγνωρίστηκε μια από τις μουσικές ιδιοφυίες, παράδειγμα και μέτρο σύγκρισης για όλους τους μεταγενέστερους συνθέτες. Ένα από τα σημαντικότερα και το πιο τραγικό γεγονός της ζωής του Μπετόβεν αποτέλεσε η κώφωσή του. Άρχισε να χάνει την ακοή του σταδιακά από την ηλικία των 26 ετών το 1796 και περίπου το 1820 θεωρείται πως ήταν ολοκληρωτικά κουφός. Το γεγονός αυτό προκαλούσε μεγάλη θλίψη στο Μπετόβεν, η οποία αποτυπώνεται και σε γράμμα προς τους αδερφούς του, το 1802, με την παράκληση να διαβαστεί μετά το θάνατό του, γνωστό και ως διαθήκη του Heiligenstadt. Παρά την απώλεια της ακοής του, έγραψε μουσική μέχρι το τέλος της ζωής του. Η υγεία του Μπετόβεν ήταν γενικά κακή και το 1826 επιδεινώθηκε δραστικά, γεγονός που οδήγησε και στο θάνατό του τον επόμενο χρόνο.


Ο θεμελιωτής της θεωρίας της σχετικότητας και σημαντικότερος φυσικός του 20ου αιώνα Άλμπερτ Αϊνστάιν. Με την εξάρτησή του από την επιστήμη κατέληξε να έχει ψυχολογικά προβλήματα. Η αμνησία του τον δυσκόλευε ακόμα και να επιστρέψει στο σπίτι του. Γεννήθηκε στο Ούλμ της Γερμανίας και στην Ελβετία ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Φυσική. Το 1900 μετά την αποφοίτησή του πήρε την ελβετική υπηκοότητα και δούλεψε για δύο μήνες ως καθηγητής μαθηματικών και το 1902 προσλήφθηκε ως εξεταστής στο Ελβετικό Γραφείο Ευρεσιτεχνιών στη Βέρνη. Το 1921 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ «για τη συμβολή του στη θεωρητική φυσική και για την εξήγηση του φωτοηλεκτρικού φαινομένου».


Στα 17 του, με την ανεμελιά της νιότης, όλα έδειχναν εύκολα για τον Στίβεν Χόκινγκς. Μόλις είχε κερδίσει υποτροφία στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στον τομέα της φυσικής και έτσι το δικαίωμα να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Αποφοίτησε γρήγορα από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και συνέχισε για μεταπτυχιακό στο Κέμπριτζ, όπου το 1963 εισήχθη σε νοσοκομείο για περίθαλψη και εξετάσεις, όταν παρατήρησε μείωση στον έλεγχο των κινήσεων του σώματός του. Μετά από σειρά εξετάσεων, η τελική διάγνωση ανέφερε ασθένεια στους νευρώνες του σώματος,γνωστή ως Λου Γκέριγκ. Οι προβλέψεις των γιατρών δεν έδιναν διάρκεια ζωής καν αρκετή για ολοκληρώσει το διδακτορικό του, όμως ο Χόκινγκς συνέχισε την έρευνα.Σήμερα ζει καθηλωμένος σε αναπηρική καρέκλα, η οποία, μέσω ενός υπολογιστή, λειτουργεί με οπτικές ίνες. Κινώντας το δεξί του μάγουλο, μπορεί να μιλάει, να συνθέτει ομιλίες, να γράφει εργασίες. Ο Χόκινγκς συνεχίζει να δουλεύει απτόητος. Πέρα από τα πολλά θεωρήματα που διατύπωσε στα μαθηματικά και στη θεωρία της σχετικότητας, ο Χόκινγκς ασχολήθηκε εκτεταμένα με τις μαύρες τρύπες του διαστήματος. Το 1985, το ερευνητικό του έργο ταράσσεται από σύντομη πνευμονία που οδηγεί τους γιατρούς να συστήσουν στη γυναίκα του να τον αφήσει να πεθάνει. Η σύζυγός του αρνείται ένα τέτοιο ενδεχόμενο και τον μεταφέρει σε κλινική του Κέμπριτζ, όπου υποβάλλεται σε τραχειοτομή που αποδεικνύεται σωτήρια για τη ζωή του. Το 1988, ο Χόκινγκς εκδίδει το διάσημο βιβλίο του «Μία Σύντομη Ιστορία του Χρόνου» που κατέρριψε όλα τα ρεκόρ πωλήσεων και παρέμεινε στη λίστα των ευπώλητων των «Sunday Times» για 237 συνεχόμενες εβδομάδες


Η ζωή της Φρίντα Κάλο ήταν μια περιπέτεια δίχως διαλείμματα. Ανήσυχη και πολύπλευρη προσωπικότητα, η Μεξικάνα έκανε τέχνη το μαρτύριό της.Ταλαιπωρημένη από παιδί από πολιομυελίτιδα, είδε τη μοίρα να της φέρεται μεάσχημο τρόπο το 1925. Ένα μοιραίο τροχαίο ατύχημα σήμανε αναπηρία εφ’ όρου ζωής και, έως τη χρονιά του σχετικά πρόωρου θανάτου της, το σώμα της Κάλο δεν έπαψε να ταλαιπωρείται από δυσβάσταχτους σωματικούς πόνους. Η Κάλο, από κάποια στιγμή και μετά, ήταν καθηλωμένη σε στενό κορσέ, ασφυκτιώντας από τη μονιμότητα του άγχους της. Το ελεύθερο πνεύμα της όμως δεν κλονίστηκε ποτέ. Αθόρυβα, αλλά ουσιαστικά, μετέφερε στον καμβά τον σπαραγμό και τη μόνιμη μελαγχολία της, ζωγραφίζοντας «από την καρδιά και όχι μόνον από αυτά που βλέπεις», όπως επεσήμανε ο μέντοράς της, Ντιέγκο Ριβέρα. Ο πίνακας «Self Por-trait – The Frame» αγοράστηκε από το Λούβρο και ήταν ο πρώτος λατινοαμερικανού ζωγράφου που τοποθετήθηκε στους τοίχους του μουσείου. Η Κάλο συνήθιζε να λέει: «Τι χρειάζομαι τα πόδια εφόσον έχω φτερά για να πετάξω;».

Ένα σπίθισμα τρόμου εμφανίστηκε στα μάτια της πόρνης όταν έπαιρνε στα χέρια ένα κομμάτι από το αυτί του Βίνσεντ Βαν Γκογκ. Στο μυαλό του ιδιοφυούς και απόλυτα συντελεστικού στην τέχνη της ζωγραφικής Βαν Γκογκ είχε βρει κατάλυμα η παράνοια,η οποία κατευναζόταν μονάχα όταν ζωγράφιζε. Στη δεκαετή του καριέρα φιλοτέχνησε περισσότερους από 900 πίνακες, οι οποίοι σήμερα κοστίζουν εκατομμύρια δολάρια.Οι «Ίριδες» στοίχισαν 53,2 εκατομμύρια δολάρια και «Το πορτρέτο του γιατρού Γκασέ» 82,5. Πρωτότοκος γιος πάστορα, ο Βαν Γκογκ ζωγράφιζε για να εξισορροπήσει μέσα του έναν κόσμο που έμοιαζε ξένος στα μάτια του. Βαθύτατα καταθλιπτικός, επιχείρησε να βάλει τέλος στη ζωή του μετά από ανεκπλήρωτο έρωτα. Με την τέχνη του κατάφερε να υπομείνει και να κάνει δικό του τον τόσο ξένο κόσμο που κινείτο. Η πολυώδυνη πορεία ζωής του σφραγίστηκε στις 29 Ιουλίου του 1890 με μερικές λέξεις. «Η λύπη θα κρατήσει για πάντα»!


Οι πράκτορες τον κυνηγούσαν σαν επίμονες σκιές. Εισχωρούσαν στο μυαλό του και δημιουργούσαν καταστάσεις φόβου και παράνοιας. Όταν ο Τζον Νας δραπέτευε από τον σαγηνευτικό κόσμο των αριθμών, εγκλειόταν στις θεωρίες συνωμοσίας που τον κατέτρυχαν. Ο Αμερικανός μαθηματικός, που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ στα οικονομικά το 1994 για τα μεγαλοφυή θεωρήματα που απέδειξε στη«Θεωρία των Παιγνίων», αντιμετωπίστηκε ως διάνοια από μικρή ηλικία, όταν παρουσίαζε λύσεις σε θεωρήματα των μαθηματικών που θεωρούνται πολύπλοκα. Το 1959 και ενώ βρισκόταν στο αποκορύφωμα της δημιουργικότητάς του, άρχισαν να τον τυλίγουνοι ακουστικές ψευδαισθήσεις. Απόκοσμοι θόρυβοι, φθονερές σκιές Ρώσων και Αμερικανών πρακτόρων δυνάστευαν την ύπαρξή του και τον οδήγησαν σε εγκλεισμό σε ψυχιατρικά ιδρύματα για τα επόμενα 40 χρόνια. Υποβλήθηκε σε θεραπείες ηλεκτροσόκ και, παρά τα αλλεπάλληλα επεισόδια ψύχωσης, εξακολούθησε να εργάζεται ως μαθηματικός. Τα τελευταία χρόνια δίδασκε στο πανεπιστήμιο Πρίνστον, όπου απολαμβάνει του σεβασμού και της εκτίμησης της κοινότητας, ιδίως έπειτα από την προβολή της ταινίας «Ένα όμορφο μυαλό» με τον Ράσελ Κρόου να τον υποδύεται στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...